เมื่อหากบุคคลใดได้ทำคุณงามความดีเอาไว้ ได้ทำบุญก็ดี ได้รักษาศีลก็ดี เจริญภาวนาก็ดี ได้ทำอะไรเอาไว้ในทางที่ดีได้พูดอะไรเอาไว้ในทางที่ดีได้คิดอะไรเอาไว้ในทางที่ดีแล้วควรรักษาความดีของตนเองที่ได้กระทำเอาไว้นั้นให้ดี ควรรักษาการพูดจาปราศัยของตนอยู่ในศีลธรรม ควรรักษาเอาไว้ให้ดีควรรักษาจิตใจของตนเองนั้น ที่ตนเองฝึกฝนอบรมเอาไว้ได้นั่นให้จิตใจของเรามันดีให้คิดในทางที่ถูกก็เรียกว่าอนุรักขนาปธาน เพียรคงความดีของตน ให้เจริญรุ่งเรืองและเต็มเปี่ยมรักษาความดีของตนให้ได้อย่าให้มันเสื่อมไป.. คนอยากพ้นทุกข์ต้องตั้งอยู่ในคุณงามความดีคือความเพียรจึงเรียกว่า เพียรระวังบาปไม่ให้เกิดขึ้น ทางกาย วาจา ใจก็เรียกว่า สังวรปธาน เพียรระวังบาปไม่ให้เกิดขึ้น ต้องรักษาเอาไว้บัดนี้เพียรระวังละบาปที่เกิดขึ้นแล้วทางกายวาจาใจก็เรียก ปหานปธานเพียรยังกุศลให้เกิดขึ้นทางกายวาจาใจของตนเรียกว่าภาวนาปธาน เมื่อตนเองได้สร้างคุณงามความดีแล้วทางกายวาจาใจของตน เพียรรักษาความดีของตนที่ได้ทำเอาไว้ พูดเอาไว้ คิดเอาไว้ ให้เจริญรุ่งเรื่องและเต็มเปี่ยมก็เรียกว่า อนุรักขนาปธาน นี่เรียกว่าเป็น ความเพียรชอบ ควรประกอบให้เก...